Nauczyciele duchowi

W poszukiwaniu duchowych drogowskazów

Osho życiorys

Życiorys Osho

Wczesne lata (1931-1950)

Osho urodził się jako Chandra Mohan Jain (najstarsze z jedenastu dzieci handlarza suknem i ubraniami). Rodzice oddali go na wychowanie do dziadków ze strony matki, by ci nie czuli się samotni. Tam Osho przeżył szczęśliwe dzieciństwo - był rozpieszczany przez dziadków i darzony bezgraniczną miłością.

Osho stwierdził kiedyś, że okres dzieciństwa miał decydujący wpływ na jego dorastanie, gdyż dysponował absolutną wolnością. Nie nakładano na niego żadnych zakazów, również w sprawach edukacji czy wychowania mógł czuć się całkowicie swobodnie. Dziadek nazywał go radżą (królem) i zwykł doń mawiać: "Wiem, że postępujesz słusznie. Wszyscy mogą ci mówić, że robisz źle, ale nikt nie zna twojej sytuacji. A w swojej sytuacji możesz decydować tylko ty. Rób to, co czujesz, że jest słuszne. Ja będę cię wspierał. Tak samo kocham cię, jak i szanuję".

W wieku siedmiu lat (po śmierci dziadka) Osho wrócił do rodziców. Wspomina, że drugi dziadek (ze strony ojca) darzył go podobnym szacunkiem. Jako dorastający młodzieniec Osho oparł się presji rodziców nakłaniających go do zawarcia małżeństwa. Już wtedy dał się poznać jako genialny mówca. Był buntowniczym, ale bardzo zdolnym uczniem i studentem. Zwyciężył w ogólno-indyjskich mistrzostwach oratorskich.

Uniwersytet i publiczne przemawianie (lata 1951-1973)

W 1951 roku, w wieku 19 lat, Osho rozpoczął studia na Hitkarini College w Dżabalpur. Po konflikcie ze swoim wykładowcą został poproszony o odejście, więc przeniósł się do DN Jain College w Dżabalpur. Tutaj nie był zobowiązany do uczęszczania na zajęcia (z wyjątkiem egzaminów). Czas wolny poświęcał na pracę jako asystent redaktora w lokalnej gazecie. Zaczął przemawiać publicznie na dorocznym ogólno-indyjskim zjeździe międzywyznaniowym (Sarwa Dharma Sammelan) w Dżabalpur, organizowanym przez dżinistów. Brał udział w tych zjazdach do 1968 roku. 21 marca 1953 roku, czyli w wieku 21 lat, jak twierdzi, osiągnął stan oświecenia podczas mistycznego doświadczenia, którego doznał, siedząc pod drzewem w Ogrodzie Bhanvartal w Dżabalpur. O tym wydarzeniu zaczął publicznie mówić dopiero wiele lat później:

Gdy wszedłem do ogrodu, wszystko stało się świetliste, całe miejsce było tym przepełnione - błogosławieństwem, najwyższym błogostanem. Po raz pierwszy byłem w stanie zobaczyć drzewa, ich zieleń, ich życie, samą istotę krążących w nich soków. Cały ogród pogrążony był we śnie, drzewa spały. Ale widziałem, że cały ogród żyje, nawet źdźbła trawy były niebywale przepiękne. Rozejrzałem się. Jedno z drzew było szczególnie świetliste - drzewo zwane maulshree. Było pociągające, dosłownie przyciągnęło mnie do siebie. Nie ja je wybrałem, wybrał je sam Bóg. Podszedłem i usiadłem pod tym drzewem. Gdy tylko usiadłem, wszystko zaczęło się uspokajać. Cały wszechświat stał się błogostanem.

Po ukończeniu filozofii na DN Jain College w 1955 roku wstąpił na Uniwersytet Sagar, gdzie w 1957 roku uzyskał tytuł magistra filozofii (z wyróżnieniem). Udało mu się zdobyć posadę nauczyciela w Raipur Sanskrit College. Jednak rektor poprosił go, żeby się przeniósł, ponieważ uważał go za zagrożenie dla moralności i wiary swoich uczniów. Od 1958 roku Osho wykładał filozofię Na Uniwersytecie Dżabalpur, gdzie został awansowany na profesora zwyczajnego w 1960 roku. Był popularnym wykładowcą, uważanym przez kolegów za wyjątkowo inteligentnego człowieka, który przezwyciężył braki w edukacji spowodowane pochodzeniem z małego miasteczka.

Pracując na uniwersytecie, jednocześnie podróżował po Indiach pod przydomkiem Aćarja Rajneesh (Aćarja oznacza nauczyciela lub profesora; Rajneesh był przezwiskiem jakie nabył w dzieciństwie). Prezentował wykłady krytykujące socjalizm i Gandhiego. Twierdził wówczas, że socjalizm przyciąga tylko ubóstwo i przedstawiał Gandhiego jako reakcyjnego masochistę, który czci biedę. Indie potrzebowały, według Osho, kapitalizmu, nauki, technologii oraz kontroli urodzeń. Krytykował więc ortodoksyjne indyjskie religie, jako martwe, wypełnione pustym rytuałem i uciskaniem swoich wyznawców z obawy przed potępieniem. Takie wypowiedzi sprawiły, że Osho był uważany za osobę kontrowersyjną, lecz - mimo to - zyskał lojalnych słuchaczy, wśród których nie brakowało bogatych kupców i przedsiębiorców. Szukali oni indywidualnych konsultacji z Osho na temat rozwoju duchowego i praktyki codziennego życia w zamian za darowizny (powszechna praktyka w Indiach). Popularność Osho szybko rosła. W 1962 roku zaczął prowadzić obozy medytacyjne. Wokół jego nauczania powstawały pierwsze ośrodki medytacyjne (Jivan Jagruti Kendra), później znane jako Ruch Przebudzonego Życia (Jivan Jagruti Andolan). Po kontrowersyjnej trasie w 1966 roku, podczas której wygłaszał swoje mowy, zrezygnował ze stanowiska nauczyciela na prośbę uczelni.

Kiedy Osho został zaproszony (mimo obaw niektórych hinduskich przywódców), by przemawiać na II Światowej Konferencji Hinduskiej w 1969 roku, ponownie wykorzystał okazję, żeby wzbudzić kontrowersje. Stwierdził bowiem, że "każda religia, która uważa życie za pozbawione sensu i pełne nędzy oraz uczy nienawiści do życia, nie jest prawdziwą religią. Religia jest sztuką, która pokazuje, jak cieszyć się życiem". Osho charakteryzuje kapłanów jako osoby motywowane własnym interesem, prowokując przedstawiciela dystryktu Puri do bezskutecznej próby przerwania wykładu.

26 września 1970 r. Osho rozpoczął inicjowanie swoich uczniów (neo-sannjasinów), co łączyło się z otrzymaniem nowego imienia, noszeniem mali ze zdjęciem Osho oraz tradycyjnej (czerwonej lub pomarańczowej) szaty hinduskich mnichów i ascetów. Oczywiście Osho żadnej ascezy nie zalecał. Noszenie szat i mali obowiązywało do 1985 r.

Aszram w Punie (lata 1974-1981)

Wilgotna pogoda Bombaju szkodziła zdrowiu Osho. Zachorował na cukrzycę, astmę i wiele alergii. W 1974 roku (w 21. rocznicę doświadczenia w Dżabalpur) przeniósł się do Koregaon Park w Punie, gdzie nauczał w latach 1974-1981. Dwa sąsiednie domy i ziemia o powierzchni ok. 2,4 ha zostało przekształcone w Międzynarodowy Ośrodek Medytacji Osho. To ułatwiło nagrywanie wideo-wykładów i drukowanie dyskursów Osho oraz ich dystrybucję na całym świecie. Liczba zachodnich turystów sukcesywnie wzrastała. Aszram wkrótce wzbogacił się w centrum artystyczno-rzemieślnicze, które produkowało ubrania, biżuterię, ceramikę i organiczne kosmetyki, a także gościło teatralne czy muzyczne zespoły. W 1975 roku, po przybyciu terapeutów z Ruchu Ludzkiego Potencjału, aszram zaczął uzupełniać swoje medytacje elementami terapii grupowej (co stało się głównym źródłem dochodu aszramu).

Aszram w Punie był miejscem naładowanym intensywną, karnawałową atmosferą. Dzień rozpoczynał się o 6:00 rano dynamiczną medytacją. O 8:00 Osho wygłaszał 60-90 minutowy wykład w tzw. Sali Buddy, komentując pisma religijne lub odpowiadając na pytania zadawane przez gości i uczniów. W ciągu dnia poświęcano czas medytacji oraz terapiom. Wieczorami Osho rozmawiał z poszczególnymi uczniami i gośćmi, a także dokonywał inicjacji uczniów.

Pobyt w USA (lata 1981-1985)

Wiosną 1981 roku (po prawie 15 latach codziennego wygłaszania wykładów) Osho rozpoczął, trwający 3,5 roku, okres milczenia. Odbywały się tylko satsangi - wspólne siedzenie w ciszy, czasami połączone z odczytami jego wykładów lub muzyką.

W połowie 1981 roku Osho wyjechał do USA w celu znalezienia lepszej opieki medycznej. Cierpiał na astmę, cukrzycę oraz przewlekłe bóle pleców. Po krótkim okresie spędzonym w Montclair w stanie New Jersey, jego uczniowie kupili (za sumę prawie 6 mln dolarów) ranczo o powierzchni 25000 ha, położone w Wasco County w stanie Oregon. Zostało tam założone miasto o nazwie Rajneeshpuram, natomiast Osho, jako gość komuny, zamieszkał tam. Na początku jego kwaterę stanowiła zwyczajna przyczepa, ale później przeniósł się do domu z krytym basenem.

Mieszkając w Rajneeshpuram, Osho zyskał sławę właściciela kolekcji drogich Rolexów oraz sporej liczby Rolls-Royce'ów (nie był ich formalnym właścicielem; oficjalnie należały do jego uczniów). Jego majątek budził zazdrość i zgorszenie wśród okolicznych mieszkańców.

Osho zakończył okres swojego milczenia w październiku 1984 roku, a w lipcu 1985 wrócił do wygłaszania publicznych przemówień. Uczynił to wbrew życzeniu Ma Anand Sheeli, jego sekretarki zarządzającej komuną w jego imieniu podczas okresu milczenia.

Narastające konflikty z okolicznymi mieszkańcami (którzy grozili nawet zabiciem Osho) i władzami stanu Oregon oraz kryminalne działania zarządu komuny (z Sheelą na czele) doprowadziły do sytuacji, w której dalsze istnienie komuny stanęło pod znakiem zapytania. We wrześniu 1985 zarząd komuny uciekł do Europy (przelewając na swoje szwajcarskie konta duże kwoty pieniędzy), a Osho na konferencji prasowej wezwał władze do podjęcia śledztwa (które ostatecznie doprowadziło do aresztowania i skazania Sheeli i jej wspólników). Pomimo iż sam Osho nie był zamieszany w przestępstwa swoich zwolenników, jego reputacja bardzo ucierpiała.

W październiku 1985 roku został aresztowany (bez oficjalnego nakazu aresztowania) w Karolinie Północnej. Postawiono mu 34 zarzuty, dotyczące między innymi gróźb karalnych i naruszenia prawa emigracyjnego. Za namową prawników, Osho zgodził się na wyrok w zawieszeniu, którego warunkiem było opuszczenie Stanów Zjednoczonych.

Powrót do Puny (lata 1986-1990)

Po wyjeździe z USA Osho zaczął podróżować po świecie, przemawiając m.in. w Nepalu, Szwecji, Urugwaju czy Grecji. Niestety stan jego zdrowia stale się pogarszał. Poza tym, pod wpływem amerykańskich nacisków, odmówiono mu wiz wjazdowych so ponad dwudziestu krajów, m.in. do Włoszech, gdzie protest przeciw temu podpisało wielu artystów z Federico Fellinim na czele. W lipcu 1986 powrócił do Indii, a w styczniu 1987 do swojego starego aszramu w Punie.

Od kwietnia 1988 roku w swoich wykładach koncentrował się tylko i wyłącznie na zen, a pod koniec grudnia tego roku oznajmił: "Nie chcę, by dłużej nazywano mnie Bhagawanem. Dosyć! Koniec tego dowcipu!" Po paru tygodniach przystał na propozycję jednego z uczniów i przyjął imię Osho, przewijające się często w opowieściach zen, które w ostatnich wykładach omawiał.

Śmierć Osho

Osho zmarł o godzinie 17:00 dnia 19 stycznia 1990 roku, w wieku 58 lat. Jako oficjalną przyczynę podano niewydolność serca. Prochy złożono w jego sypialni, w jednym z głównych budynków (Lao-Tsu House) aszramu w Punie. Epitafium Osho brzmi:

OSHO. Nigdy się nie narodził, nigdy nie umarł. Tylko odwiedził planetę Ziemia między 11 grudnia 1931 a 19 stycznia 1990.


Zmień czyjeś życie na lepsze! Udostępnij:


Osho

Data i miejsce urodzenia:
11 grudnia 1931 r. w Kuchwada, Madhya Pradesh (Indie)

Data i miejsce śmierci:
19 stycznia 1990 r. w Punie (Indie)

Spis treści:

  1. Osho
  2. Życiorys
  3. Nauczanie
  4. Krytyka i kontrowersje

Ten artykuł został znaleziony m. in. przez następujące frazy: osho, osho książki, osho cytaty, osho online, osho pdf, osho chomikuj, osho youtube, osho filmy, życiorys osho, osho biografia, osho życie.