Sens życia

Sens życia według różnych tradycji

Platon i Sokrates

Sens życia oznacza osiągnięcie najwyższego poziomu poznania, z którego wywodzą się wszystkie rzeczy dobre, mające wartość i będące użyteczne. Można więc powiedzieć, że powołaniem istoty ludzkiej jest stawanie się mądrzejszym, a przez to doskonalszym moralnie.

Epikur

Człowiek istnieje w celu gromadzenia dobrych doświadczeń, które same w sobie są wartościowe. Największym dobrem jest poszukiwanie skromnych przyjemności, aby osiągnąć spokój i wolność od strachu. Można dojść do tego poprzez wiedzę, przyjaźń oraz cnotliwe życie.

Stoicyzm

Zenon z Citium uczył, że życie rozumne i cnotliwe oznacza pozostanie w harmonii z porządkiem wszechświata. Sensem życia jest „wolność od cierpienia” osiągana dzięki apathei (gr. beznamiętność, czyli stan niepodatności na wzruszenia, spokój wewnętrzny). Nie oznacza to jednak obojętności, lecz tzw. „czysty osąd” – niezmącony zewnętrznymi wpływami.

Cyrenaicy

Arystyp z Cyreny, uczeń Sokratesa, uważał, że jedyne dobro (a więc i sens istnienia) to przyjemność. Jest ona wprawdzie przelotna – ale stanowi cel całego życia człowieka. Szczęście jest zbiorem chwilowych przyjemności, należy więc chwytać każdą, jaka się nadarza (hedonizm).

Pragmatyzm

Pragmatyczni filozofowie wskazują, że praktyczne, użyteczne rozumienie życia jest ważniejsze niż poszukiwanie niepraktycznej, abstrakcyjnej prawdy o nim. Sens życia można odkryć tylko poprzez doświadczenie.

Judaizm

Według światopoglądu judaistycznego, sens życia to „podniesienie” świata fizycznego i przygotowanie go do mającej nadejść ery mesjańskiej. Może to też oznaczać duchowe życie pozagrobowe, jednakże judaizm nie skupia się na osobistym zbawieniu, ale na wspólnych duchowych działaniach w tym świecie.

Zoroastryzm

Zoroastryzm jest doktryną stworzoną na podstawie nauk proroka Zoroastra (Zaratusztry), według których wszechświat został stworzony przez transcendentalnego Boga. Ku Niemu skierowana jest ostatecznie cała oddawana przez ludzi cześć. Ponieważ posiadają oni wolną wolę, muszą być odpowiedzialni za swoje wybory moralne. Dzięki wolnej woli ludzie mogą brać aktywny udział w powszechnym konflikcie między dobrem a złem.

Chrześcijaństwo

Sensem życia, według chrześcijańskiej doktryny, jest poszukiwanie zbawienia dzięki łasce Boga i wstawiennictwu Jezusa Chrystusa. W Nowym Testamencie mówi się o Bogu, który chce zbawić wszystkich ludzi i doprowadzić do życia wiecznego. Może się to jednak dokonać tylko pod warunkiem odpuszczenia wszystkich grzechów.

Islam

W islamie ostatecznym celem życia człowieka jest czcić Stwórcę – Allaha (Boga), poprzez przestrzeganie boskich praw objawionych w Koranie i Tradycji Proroka. Życie ziemskie jest jedynie testem określającym dalszą drogę danej osoby. Po śmierci uda się ona albo do Raju (Dżannah), albo do Piekła.

Konfucjanizm

Konfucjanizm łączy ludzką naturę z potrzebą dyscypliny i edukacji. Ponieważ ludzkość jest napędzana zarówno przez pozytywne, jak i negatywne wpływy, Konfucjusz uznał, że najwyższą cnotę można osiągnąć poprzez silne więzi międzyludzkie (np. rodzina), rozsądek oraz minimalizowanie negatywnych wpływów. Podejście konfucjanistów doskonale obrazuje cytat: „Możemy zrealizować ostateczny sens życia w zwykłej ludzkiej egzystencji”. (Tu Wei-Ming)

Hinduizm

Hinduizm obejmuje wiele wierzeń i tradycji duchowych. Jednak we wszystkich odgałęzieniach hinduizmu sens życia jest związany z pojęciami karmy (działania przyczynowego), sansary (cyklu narodzin i odrodzenia) oraz mokszy (wyzwolenia). Cel życia jest realizowany w ciągu licznych wcieleń, a jest nim ostateczne wyzwolenie od długów karmicznych.

Dżinizm

Dżinizm jest religią pochodzącą ze starożytnych Indii. Jej system etyczny wywyższa ponad wszystko samodyscyplinę. Przez ascetyczne praktyki ludzka istota osiąga oświecenie (doskonałe zrozumienie).

Buddyzm

Według nauk buddyjskich, celem istnienia jest praca prowadząca do uwolnienia od indywidualnego cierpienia (dukkha) i osiągnięcie Przebudzenia (nirwana).

Taoizm

Taoistyczni mędrcy podkreślają potrzebę powrotu wszystkich czujących istot (w tym i człowieka) do pierwotnego stanu; chodzi o ponowne połączenie się z Jednością Wszechświata. Dokonać tego można na drodze własnego rozwoju duchowego i samorealizacji. Wszyscy powinni rozumieć i żyć w zgodzie z prawdą ostateczną.

Nauka

Wielu ludzi uważa, że nauka potrafi dać odpowiedni kontekst w poszukiwaniach sensu życia. Badania naukowe mogą ujawnić, które aspekty życia posiadają istotne dla człowieka wartości. Oczywiście pozostaje dyskusyjne, czy nauka sama w sobie posiada dostateczne środki do odpowiedzi na pytanie o sens życia. Naukowcy są w stanie przebadać fizyczny świat, ludzką psychikę oraz całe społeczeństwo – nie mogą jednak badać tego, co wykracza poza materialny wszechświat zmysłów. W konsekwencji istnieje wiele teorii dotyczących sensu życia. Z tego względu proponuję, by każdy Czytelnik – jeśli jest tą kwestią zainteresowany – na własną rękę poszukał informacji o tym, co nauka „mówi” o sensie życia.

Ten artykuł został opublikowany w „Przewodniku duchowym” nr 9

Zmień czyjeś życie na lepsze! Udostępnij:
Share on Google+Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on StumbleUponEmail this to someonePrint this page

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Pisząc komentarz zastosuj się, proszę, do naszych zasad komentowania.

O Stronie | Polityka Prywatności | Zasady Autorów | Warunki Użytkowania | Kontakt

© 2012-2017 Przewodnik duchowy. Wszystkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie treści zabronione. | W oparciu o MyThemeShop.