Nauczyciele duchowi

W poszukiwaniu duchowych drogowskazów

Osho nauki

Najważniejsze nauki Osho

Osho przekazywał swoje nauki w formie wykładów. Nie prowadził ich jednak w akademickim stylu. Zawierały dużo retoryki (jakby nie było urzekającej) przeplatanej żartami i anegdotami. Ich przekaz nie był stały, lecz zmieniał się w czasie. Osho rozkoszował się paradoksami i sprzecznościami, przez co jego prace trudno podsumować i streścić w jednoznaczny sposób. Uwielbiał angażować się w zachowania pozornie sprzeczne z tradycyjnym wizerunkiem oświeconej osoby. Jego wykłady były znane z poczucia humoru i żartobliwego traktowania poruszanego tematu. To zachowanie - kapryśne i trudne do zaakceptowania - tłumaczono jako "technikę przekształcenia", przesuwania ludzi "poza umysł".

Osho rozprawiał na temat wielkich tradycji duchowych (w tym dżinizmu, hinduizmu, chasydyzmu, tantry, taoizmu, chrześcijaństwa i buddyzmu), o różnych wschodnich i zachodnich mistykach oraz świętych pismach, takich jak Upaniszady. Lewis F. Carter (socjolog) upatrywał korzeni idei Osho w hinduskiej filozofii zwanej Adwajta, według której ludzkie doświadczenie oddzielenia, dualizm i czasowość są postrzegane jako taniec (lub zabawa) kosmicznej świadomości. Według tej koncepcji wszystko jest święte, ma wartość absolutną i jest celem samym w sobie. Tymczasem Jiddu Krishnamurti nie pochwalał nauk Osho, choć istnieją wyraźne podobieństwa między ich przekazami.

Osho czerpał także z wielu Zachodnich idei. Jego pogląd na temat jedności przeciwieństw przypomina nauki Heraklita, a jego opis człowieka jako maszyny skazanej na bezradne odgrywanie narzuconych przez nieświadomość nerwicowych wzorców, ma wiele wspólnego z Freudem i Gurdżijewem. Wizja "nowego człowieka" przekraczającego ograniczenia konwencji, propagowana przez Osho, przypomina poglądy Nietzschego (poza dobrem i złem). Poglądy Osho na temat wyzwolenia seksualnego można porównać do DH Lawrence'a, a jego "dynamiczne" medytacje czynią go dłużnikiem Wilhelma Reicha.

Bycie mistrzem

Jednym z kluczowych składników nauk Osho była jego obecność jako mistrza. "Mistrz dzieli się z tobą swoją obecnością, a nie filozofią... On nigdy nic nie robi dla ucznia". Osho proponował wtajemniczenie, które przybierało następującą formę: "Jeśli twoja istota może komunikować się ze mną, to staje się komunią... To najwyższa forma komunikacji, jaka jest możliwa: przekaz bez słów. Nasze istoty łączą się ze sobą. To jest możliwe tylko wtedy, gdy staniesz się uczniem". Jako samo-parodiujący się guru, Rajneesh niszczył własny autorytet, deklarując swoje nauczanie jako zwyczajną grę lub żart. Podkreślał, że wszystko może stać się okazją do medytacji.

Medytacja

Osho przedstawiał medytację nie tylko jako praktykę, ale jako stan świadomości, który powinien być utrzymywany w każdym momencie. Uznawał ją za całkowitą świadomość przebudzenia z iluzji mechanicznych reakcji, uwarunkowanych przekonaniami i oczekiwaniami. Używał zachodniej psychoterapii we wstępnych etapach medytacji, by budzić świadomość mentalnych i emocjonalnych wzorców.

Osho zaproponował w sumie ponad 112 technik medytacyjnych. Jego techniki "aktywnej medytacji" charakteryzują się aktywnością fizyczną prowadzącą do milczenia. Najbardziej znana z nich to Dynamiczna Medytacja. Wykonywana z zamkniętymi (lub zawiązanymi) oczami, składa się z pięciu etapów (cztery z nich są wykonywane przy akompaniamencie muzyki).

  1. Medytujący oddycha szybko przez nos przez 10 minut.
  2. Następne 10 minut poświęca na oczyszczenie: "Pozwól dziać się wszystkiemu, co ma się dziać - śmiej się, krzycz, wrzeszcz, skacz, trzęś swoim ciałem - cokolwiek czujesz, że chcesz zrobić, zrób to".
  3. Przez kolejne 10 minut medytujący powinien skakać w górę i w dół z podniesionymi rękami, krzycząc "hoo" przy każdym lądowaniu.
  4. W czwartym etapie (milczącym), medytujący przestaje się ruszać i pozostaje w bezruchu przez 15 minut, obserwując wszystko, co się dzieje.
  5. Ostatni etap medytacji składa się z piętnastu minut tańca i świętowania.

Osho opracował jeszcze inne techniki aktywnej medytacji (np. Drżąca Medytacja Kundalini i Bucząca Medytacja Nadabrahma). Są one mniej widowiskowe, choć obejmują również aktywność fizyczną. Niektóre terapie medytacyjne Osho wymagają do przeprowadzenia nawet kilku dni na jedną sesję. "Mistyczna Róża" składa się z trzech godzin śmiania się codziennie przez tydzień, trzech godzin każdego dnia płakania w drugim tygodniu i trzech godzin cichej medytacji w trzecim tygodniu. Takie techniki pozwalają dokonać "skoku w świadomość".

Osho wierzył, że tego typu oczyszczające techniki są konieczne, ponieważ dla współczesnych ludzi zwyczajne siedzenie i wejście w medytację wydaje się zbyt trudne. Kiedy któraś z tych metod dostarczy uczniowi wgląd w medytację, będzie mógł korzystać z innych metod bez trudności.

Ego i umysł

Według Osho, każdy człowiek jest Buddą posiadającym możliwość osiągnięcia oświecenia; jest zdolny do bezwarunkowej miłości i komunikacji z życiem (a nie tylko reagowania na bodźce). Niestety ego zazwyczaj zapobiega temu, nakłaniając człowieka do utożsamiania się z uwarunkowaniami społecznymi i tworzenia fałszywych potrzeb oraz konfliktów. Ego tworzy iluzoryczne poczucie tożsamości, które jest przeszkodą w realizacji marzeń. Uwolniona od wpływu ego, ludzka istota może kwitnąć niczym pączek róży, przenosząc się z peryferii świadomości do samego jej centrum.

Osho postrzegał umysł, jako mechanizm przetrwania; urządzenie powielające strategiczne zachowania, które okazały się skuteczne w przeszłości. Odwoływanie się umysłu do przeszłości, pozbawia ludzi zdolności do prawdziwego życia w teraźniejszości; powoduje, że tłumią prawdziwe emocje i zamykają się na radosne doświadczenia pojawiające się w sposób naturalny, gdy tylko zacznie się żyć chwilą obecną. "Umysł nie ma wrodzonej skłonności do radości... on tylko myśli o radości". W rezultacie ludzie zatruwają się nerwicami, zazdrością i niepewnością. Osho twierdził, że psychologiczne represje (często wspierane przez przywódców religijnych) sprawiają, iż tłumione uczucia ponownie manifestują się w innym przebraniu, tak jak seksualna represja wywołuje w społeczeństwach obsesję na punkcie seksu. Zamiast tłumić, ludzie powinni zaufać sobie i akceptować siebie bezwarunkowo. Zasada ta nie powinna być rozumiana jedynie intelektualnie, ponieważ umysł może ją przyswoić tylko jako jeszcze jedną informację. Potrzebna jest tutaj również medytacja.

Sannjasa i "nowy człowiek"

Rajneesh używał pojęcia neo-sannjasa, jako określenie nowej formy duchowej uczniów. Uważał, że tradycyjni hinduscy sannjasa przekształcili się w system społecznego wyrzeczenia i naśladownictwa. Osho podkreślał wewnętrzną wolność i odpowiedzialność wobec siebie, wymagającą nie tylko powierzchownej zmiany zachowania, ale głębszej, wewnętrznej przemiany. Pragnienia miały być, według niego, przyjęte i przekroczone, a nie po prostu odrzucane.

Osho obrał sobie za cel stworzenie "nowego człowieka", łączącego w sobie duchowość Buddy Gautamy z radością życia reprezentowaną przez "Greka Zorbę" Nikosa Kazantzakisa. "Nowy człowiek powinien być tak dokładny i obiektywny, jak naukowiec; tak wrażliwy, jak gorące serce poety i tak głęboko zakorzeniony w swojej istocie, jak mistyk". Określenie "nowy człowiek" stosuje się zarówno do kobiet, jak i mężczyzn. Ich role widział Osho jako wzajemnie się uzupełniające. Co ciekawe większość pozycji kierowniczych ruchu Osho zajmowały właśnie kobiety. Ten nowy człowiek - "Budda Zorba" - powinien obejmować zrozumieniem zarówno naukę, jak i duchowość. Osho wierzył, że ludzkość jest zagrożona wyginięciem ze względu na przeludnienie, nadciągający holokaust nuklearny i choroby (takie jak AIDS). Według niego wiele bolączek społecznych mogłoby być usuniętych za pomocą metod naukowych. Nowy człowiek nie będzie już uwięziony w instytucjach, takich jak rodzina, małżeństwo, ideologie polityczne czy religia. W związku z tymi przekonaniami, Osho przypomina nieco innych guru kontrkultury i (być może) niektórych myślicieli postmodernistycznych i destruktywistów.



Zmień czyjeś życie na lepsze! Udostępnij:


Osho

Data i miejsce urodzenia:
11 grudnia 1931 r. w Kuchwada, Madhya Pradesh (Indie)

Data i miejsce śmierci:
19 stycznia 1990 r. w Punie (Indie)

Spis treści:

  1. Osho
  2. Życiorys
  3. Nauczanie
  4. Krytyka i kontrowersje

Ten artykuł został znaleziony m. in. przez następujące frazy: osho, osho książki, osho cytaty, osho online, osho pdf, osho chomikuj, osho youtube, osho filmy, nauki osho.