Nauczyciele duchowi

W poszukiwaniu duchowych drogowskazów

Laozi

Historia Laozi (Lao Tsy)

O to, czy Laozi był postacią historyczną, spory toczyły się bardzo długo. Do dzisiaj zresztą nie ma całkowitej zgody co do tej kwestii. Tradycyjna biografia Laozi znajduje się w Zapiskach historyka (Shiji) z II wieku p.n.e.

Urodzić miał się 14 dnia siódmego miesiąca trzeciego roku panowania króla Dingwanga z dynastii Zhou, 54. roku 34. cyklu, czyli w 604 roku p.n.e., we wsi Quren, w gminie Lai, w okręgu Ku Xian, w chińskim państwie Chu.

Jego nazwisko rodowe brzmiało Li, imię Er, pośmiertny przydomek Dan, dlatego znany był jako Laodan, czyli „stary Dan” (Dan znaczy też "długie ucho", symbol długowieczności), zaś potomni nazywali go po prostu Laozi, co znaczy "Stary Mistrz", gdyż spośród wielkich mędrców Wschodu pojawił się jako pierwszy i jest powszechnie uważany za największego mędrca w historii.

Życie Laozi

Laozi pracował na dworze króla z dynastii Zhou, gdzie piastował niezbyt wysoki urząd archiwisty w państwowej bibliotece. Unikał sławy czy powszechnej aprobaty, żył raczej na uboczu, w odosobnieniu. Charakteryzował się łagodnością, skromnością, wyrozumiałością i nie pożądał bogactwa czy zaszczytów.

Mówiono o nim, że jest mędrcem, który ukochał ubóstwo. Jego największy uczeń, Zhuangzi, pisał (poniższe cytaty pochodzą z Shiji):

Wszyscy ludzie biorą to, co pełne, on sam jeden wybrał to, co puste. Nie gromadził i dlatego miał nadmiar i to jakże wspaniały nadmiar! Postępowanie jego było pełne godności, lecz bez wysiłku. Nie uprawiał działania i śmiał się z przemyślnej zapobiegliwości. Wszyscy ludzie szukają szczęścia, on jeden osiągnął całkowitość swej natury przez uleganie przyrodzonemu biegowi rzeczy. Głębię uważał za podstawę, a umiarkowanie za regułę. Mówił: to, co twarde, będzie rozkruszone, a to, co ostre, stępione. Był zawsze łagodny i wyrozumiały dla wszystkich i nigdy nie był napastliwy w stosunku do innych.

Podobno pewnego dnia Starego Mistrza odwiedził Konfucjusz i zapytał, co należy robić, by uczynić życie innych ludzi lepszym. Laozi miał odpowiedzieć:

Tak jak komary nie pozwalają człowiekowi zasnąć, tak gadanie o powinnościach wobec innych wprawia mnie w irytację. Nie przejmuj się tym! Staraj się jedynie utrzymywać swój świat w takiej prostocie, jaka tylko jest możliwa. Pamiętaj: tak jak wiatr wieje, gdzie i kiedy chce, tak pomyślność pojawi się sama, gdy tylko będzie miała na to ochotę. Bądź naturalny, daj się ponieść wiatrowi.

Konfucjusz, wychodząc ze spotkania, miał powiedzieć:

Ptaki latają, ryby pływają, zwierzęta biegają. Ten, kto biega, może wpaść w pułapkę, ten, kto pływa, w sieć, tego, kto fruwa, może dosięgnąć strzała. Ale oto mamy Smoka. Nie wiem, jak galopuje na wietrze ani jak dostaje się do nieba. Wiem tylko, że dziś widziałem Laozi i mogę rzec, że widziałem Smoka.

Laozi i inni ludzie

Laozi często doświadczał agresji wymierzonej we własną osobę, ale nigdy nie odpowiadał na nią gniewem. Uważał, że to zmienianie ludzi na siłę to błąd. Był przekonany, że wszyscy są w naturalny sposób dobrzy i należy każdego traktować tak samo.

Każdemu, kogo spotkał na swej drodze, Laozi mówił dokładnie to samo: Bądź sobą, rób swoje.

Ponad prawo stanowione stawiał prawo naturalne. Pragnął dla wszystkich prostego życia, spokojnego; bez zasad i jakichkolwiek ograniczeń.

Bardzo długo służył dynastii Zhou, lecz gdy poczęła się ona chylić ku upadkowi, a na dworze coraz wyraźniej szerzył się zamęt, przygnębiony porzucił urząd i wyjechał w poszukiwaniu miejsca, gdzie mógłby spędzić ostatnie lata swego życia w prostocie i blisko natury.

Rodzina Laozi

Laozi ponoć był żonaty, miał syna Zonga, który został później legendarnym wodzem w państwie Wei.

Koniec życia Laozi

Istnieje legenda o tym, że Laozi udał się na zachód, na wzgórza Hangu. Tam, na przełęczy Xiangu będącej krańcem państwa chińskiego, rozpoznał go strażnik Yinxi, który nie chciał go przepuścić, zanim nie spisze swoich nauk dla potomności. Wówczas Laozi, zwykle przeciwny słowu pisanemu, w ciągu zaledwie 2 lub 3 tygodni napisał księgę Daodejing, znaną również jako Laozi wuqian wen (老子五千文), czyli Księga 5000 znaków Laozi (właśnie z tylu znaków się składa).

Po napisaniu księgi Laozi odjechał na zachód, dosiadłszy wołu (stąd często jest przedstawiany na tym zwierzęciu), i nikt już nigdy więcej o nim nie słyszał. Dożył ponoć sędziwego wieku, umarł około 500 r. p.n.e., czyli przeżył przeszło 100 lat.

Dokładny czas i miejsce jego śmierci pozostają nieznane. Jeden z popularnych przekazów głosi, że Laozi zawędrował do Indii, gdzie osobiście uczył Siddharthę Gautamę, którego spotkał medytującego pod drzewem bodhi. W wyniku tej nauki Gautama doznał oświecenia i stał się Buddą.

Inne źródła podają, że Stary Mistrz wcale nie opuścił Chin, a jego grób znajduje się na terenie tego kraju, w rodzinnej wiosce, obecnie noszącej nazwę Luyi. Pochowano tam ponoć jego i jego matkę. Miejsce to stanowi obecnie wielką atrakcję turystyczną.

Kultem otoczona jest również święta góra, z której - według legendy - Laozi został uniesiony po swej śmierci ku Niebiosom.

Wraz z wykreowaniem się taoizmu religijnego zaczęto upatrywać w Laozi istotę kosmiczną i boską, a także wiązać z osobą mitologicznego Żółtego Cesarza [Huangdi]. Przypisywano mu autorstwo wielu klasycznych ksiąg, mówiono też, że odkrył sekret nieśmiertelności i żyje po dziś dzień.

Źródło: wikipedia.org


Zmień czyjeś życie na lepsze! Udostępnij:


Laozi (Lao Tsy)

Żył: VI wiek p.n.e.

Spis treści:

  1. Laozi
  2. Tao Te Ching

Ta strona została znaleziona m. in. przez następujące frazy: laozi, laozi filozofia, laozi daodejing, laozi tao te ching, laozi życie, laozi historia, laozi biografia.